นข.“POISON AMBROSIA” ให้ข้อคิดน้องนักเขียนอ่านเยอะสร้างงาน ไม่ใช่ลอกเลียนเขียน

สกู๊ปพิเศษ

โดย…ยอดเยาวพา

ถือเป็นนักเขียนน้องใหม่ที่ออกงานสม่ำเสมอจากที่ส่องผลงานของนามปากกา “POISON AMBROSIA (อ่านว่า : พอยซั่น แอมโบรเซีย)” จะเห็นมีการออกผลงานไม่ขาด แม้บ้านเราจะเจอหลาย ๆ เหตุการณ์ไม่ว่าจะเป็น โควิดระบาด สงครามกับข้างบ้าน วิกฤตอากาศร้อน สงครามโลกที่เผชิญหนักเรื่องน้ำมันขาดแคลน ทว่านักเขียน POISON AMBROSIA ก็ออกผลงานให้แฟนคลับได้อ่านคลายเครียดมีความสุข  ซึ่งครั้งนี้สบโอกาสจีบนักเขียนมาสัมภาษณ์ จึงได้รู้จัก “นางสาว ภาพิมล ถาวรประเสริฐ” ชื่อเล่น “พลอย” ที่ออกผลงานเรื่องแรก “ร้อยรักอุ้มใจ” ก็ติด Best Seller ถือว่าไม่ธรรมดา แถมนิยายเรื่อง “ยิ้มกระจ่างรัก” ยังตีพิมพ์ครั้งที่ 2 ก็หาได้ยากในยุคที่อีบุ๊กเป็นที่นิยมมากกว่าทำมือ เพราะเก็บรักษาง่าย ไม่ต้องกลัวปลวกกิน  ถึงเวลาพาไปทำความรู้จักนักเขียนคนเก่งไฟแรงกับการก้าวสู่เส้นทางนักเขียนว่าเป็นมาอย่างไร

        “ขอแทนตัวเองว่าพลอยนะคะ  ปัจจุบันมีธุรกิจส่วนตัว ทำควบคู่กับการเขียนนิยายค่ะ ที่พลอยก้าวเข้าสู่โลกนักเขียน พลอยขอเกริ่นยาวย้อนไปตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กเล็ก ๆ เลยนะคะ พลอยโชคดีที่คุณแม่เป็นนักอ่านค่ะ แม่ชอบพาพลอยไปเที่ยวเล่นในร้านหนังสืออยู่เป็นประจำ พลอยจึงชอบขลุกอยู่กับหนังสือนิทาน ชอบอ่าน ชอบขีดเขียน และสามารถอยู่กับหนังสือเหล่านั้นได้เป็นวัน ๆ โดยไม่เบื่อเลยค่ะ

        พอถึงช่วงประถมปลายก็ได้เริ่มอ่านการ์ตูนญี่ปุ่น ได้รู้จักวรรณกรรมเยาวชนเล่มแรกนั่นคือ “แฮรี่ พอตเตอร์” รวมถึงได้เติบโตไปพร้อม ๆ กับนิยายรักวัยรุ่นอย่างนิยายแจ่มใส และช่วงมัธยมปลายนั่นเองที่ได้เริ่มเขียนนิยายของตัวเองเป็นครั้งแรก แม้ว่าสุดท้ายแล้วจะเขียนไม่จบด้วยเพราะมีเรื่องราวมากมายมาดึงสมาธิเราจากการเขียนไป อย่างการสอบเข้าและการทำงานพิเศษ เวลาผ่านพ้นไปเรื่อย ๆ จนวันหนึ่งได้เข้าสู่วงการอ่านนิยายแปลโรมานซ์ของฝั่งยุโรป ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่พูดออกมาดัง ๆ กับคนใกล้ตัวอย่างแฟนเลยว่า “วันหนึ่งพลอยจะเขียนนิยายของตัวเองให้ได้” ตอนนั้นตั้งปณิธานแค่ว่าอยากจะมีนิยายสักเล่มเป็นของตัวเอง ยังไม่ได้แม้แต่จะคิดถึงการเป็นนักเขียนจนมีรายได้อะไรเลยค่ะ แล้วช่วงแปรเปลี่ยนของชีวิตก็เข้ามา ใช่ค่ะโควิดระบาด ทั่วโลกระส่ำระสาย ที่ทำงานพลอยลดวันทำงานลง เครียดมากค่ะ เพราะงานลดเงินก็ลด แต่อย่างหนึ่งที่พลอยมีเพิ่มขึ้นคือเวลา พลอยเอาเวลาที่กำลังฟุ้งซ่านนั้นมาลงมือเขียนนิยายอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก และมันสำเร็จผล พลอยเขียนจนจบบริบูรณ์มีนิยายเรื่องแรกอยู่ในมือได้จริง ๆ ค่ะ

นิยายเรื่องแรกคือ “ร้อยรักอุ้มใจ” เป็นนิยายโรมานซ์เรื่องที่พลอยภาคภูมิใจมากกกกก เพราะนอกจากจะเขียนได้จนจบ อ่านเองยังสนุกเอง มันยังขายได้จนได้ติด Best Seller กับเขาด้วยนะคะ แฮะ ๆ (แอบเกาแก้ม เพราะเขินที่อวยตัวเอง) ส่วนนามปากกาที่ใช้มีนามปากกาเดียว คือ ‘POISON AMBROSIA’ (อ่านว่า : พอยซั่น แอมโบรเซีย) เน้นโรมานซ์จบสุขนิยมเป็นหลัก ถึงจะมีแฟนตาซีเข้ามาบ้าง หลัก ๆ ก็จะต้องเป็นโรมานซ์อย่างแน่นอนค่ะ

สำหรับนิยายที่สร้างชื่อจริง ๆ คิดว่าน่าจะเป็น “ยิ้มกระจ่างรัก” นะคะ อันนี้ฟังจากฟีตแบ็คนักอ่าน และได้รับการรีวิวจากนักอ่านแบบจริงจังยาว ๆ เป็นครั้งแรก ถึงแม้ว่ายอดขายจะไม่ได้มาแรงเท่าเรื่องแรกที่เขียน แต่ก็คิดว่าเป็นเรื่องครบรสที่พลอยมักจะแนะนำให้กับนักอ่านหน้าใหม่ที่อยากเข้ามาทำความรู้จักนามปากกาของพลอยเสมอ และเช่นกันค่ะ นิยายที่มียอดพิมพ์ครั้งที่ 2 ก็เป็นเรื่อง “ยิ้มกระจ่างรัก” เนื่องจากวางขายเรื่อง “ดารากระจ่างนภา” เป็นภาคต่อของซีรีส์เลยต้องตีพิมพ์ครั้งที่ 2 รองรับสำหรับคนที่ยังไม่เคยอ่านด้วย และคนที่ชอบซื้อทั้งชุดมาเก็บไว้ด้วยค่ะ

        จากวันแรกที่ก้าวสู่เส้นทางนักเขียนจนวันนี้ที่มีนิยายทำมือ ส่วนตัวคิดว่านิยายทำมือเป็นที่ต้องการน้อยกว่าอีบุ๊กมั้ย ก็อดยอมรับไม่ได้เลยค่ะว่าใช่ นิยายทำมือโดยเฉพาะนิยายที่ไม่ได้ออกกับทางสำนักพิมพ์ หรือนิยายทำมือที่นักเขียนยังไม่มีชื่อเสียงติดลมบน มันขายงานยากมาก ๆ เพราะต้นทุนค่าเล่มจะแพงมาก ๆ ค่ะ พอทุนสูงราคาต่อเล่มก็เอาเรื่องอยู่ มันเป็นอะไรที่ในฐานะนักอ่านสายสะสมเล่มจะชั่งใจอย่างหนักว่าจะเสี่ยงซื้อนิยายราคาแพง ๆ นี้ โดยที่เป็นนักเขียนที่ไม่รู้จัก จะทำให้ผิดหวังหรือจะเสียดายเงินทีหลังหรือเปล่า?  ซึ่งอีบุ๊กส่วนใหญ่ราคามันจะถูกกว่า ประหยัดพื้นที่และการดูแลรักษาอย่างมาก เราไม่ต้องมีชั้นหนังสือ ไม่ต้องคอยปัดฝุ่น ไม่ต้องกลัวปลวกกลัวแมลง และเราสามารถพกพาหนังสือเป็นร้อยเป็นพันเล่มไปกับเราได้ทุกที่ เพียงแค่มีมือถือหรืออีรี้ดเดอร์สักเครื่องเท่านั้นค่ะ

        วงการนักเขียนมีนักเขียนเกิดขึ้นเป็นดอกเห็ด ส่วนตัวคิดว่ามีการแข่งขันสูงขึ้นนะคะ และแน่นอนว่ามันทำให้นักอ่านมีตัวเลือกมากมายยิ่งขึ้น ซึ่งตรงนี้พลอยดีใจมากนะคะที่เห็นวงการนี้เติบโตขยับขยาย เพราะโดยตัวตนพลอยก็คือนักอ่านคนหนึ่งเช่นกัน พลอยหวังว่าจะมีนักเขียนหน้าใหม่ ๆ เข้ามาอีกเยอะ ๆ ดึงให้มีคนอ่านหนังสือมากยิ่งขึ้น ซึ่งมันเป็นเรื่องดีที่จะเกิดกับพลอย ทั้งในด้านนักเขียนที่จะต้องพัฒนาตัวเอง และในด้านนักอ่านที่ได้เปิดโลก เติมเต็มความฝันและต่อยอดไฟแห่งจินตนาการของตัวเองด้วยค่ะ  อีกทั้งการเริ่มเขียนเรื่องใหม่เป็นอะไรที่ยากและท้าทายยิ่งขึ้นมาก ๆ เลยค่ะ เราจะมีความคาดหวังสูงขึ้นทุกครั้ง ทั้งต้องรักษามาตรฐานที่ดีที่นักอ่านชื่นชอบ การเป็นตัวตนเป็นเอกลักษณ์จะต้องคงอยู่ และแน่นอนความคาดหวังว่ามันจะดีมันจะสนุกเหมือนเรื่องก่อน ๆ หรือมากกว่า มันทำให้เราต้องคอยพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ เป็นเรื่องที่เครียดแต่ก็เป็นสิ่งที่พลอยรักมากค่ะ

นิยายที่ผ่านมาพลอยขอไล่ทุกเรื่องจากเรื่องแรกเลยจะมีดังนี้ค่ะ

1.     ร้อยรักอุ้มใจ (เล่มเดียวจบ)

2.     คำสาปรัก อัญมณีดวงใจแห่งสมุทร (เป็นโรมานซ์แฟนตาซีเรื่องยาว รูปเล่มแบ่งเป็น 2 เล่มจบค่ะ)

3.     ยิ้มกระจ่างรัก (เล่มแรกของซีรีส์ยิ้มกระจ่างรัก)

4.     ดารากระจ่างนภา (เล่มที่สองของซีรีส์ยิ้มกระจ่างรัก – ซึ่งพระนางคนละคู่ อ่านแยกกันได้ แต่ถ้าอ่านต่อจากเรื่องยิ้มกระจ่างรักจะได้อรรถรสกว่า)

5.     The Blood โลหิตรัก พันธะซาตาน (เป็นพารานอร์มอลโรมานซ์ เรื่องนี้เป็นแฟนตาซีเต็มตัวเลย จะมีภาคต่อในอนาคตค่ะ)

6.     สักว่ารัก (จะมีภาคแยกในอนาคตค่ะ)

7.     อาณัติ เล่มเดียวจบ และเป็นนิยายเรื่องล่าสุดค่ะ เป็นดาร์คโรมานซ์เรื่องแรกของพลอยเลยค่ะ เรื่องนี้จะเน้นหนักไปกับความสัมพันธ์ของพระนาง เล่นกับอารมณ์ของตัวละครเป็นหลัก ค่อนข้าง ‘เร่าร้อน’ ‘หนักหน่วง’ แต่ก็ ‘ลึกซึ้ง’ มากเหลือเกิน ซึ่งเปิดตัวได้ผลตอบรับที่ดีเกินกว่าที่คาดเอาไว้ค่ะ นักอ่านติดตามผลงานหรือซื้อนิยายทำมือของพลอยได้ทางเฟซบุ๊กแฟนเพจ “นามปากกา Poison Ambrosia” ค่ะ

        นอกจาก “อาณัติ” ที่ออกในช่วงเดือนมกราคมที่ผ่านมา ปีนี้ก็ตั้งใจทำภาคต่อให้ได้อีกสองเรื่องค่ะ  และสำหรับนักอ่านที่ชื่นชอบโรมานซ์ชายหญิง สายจบแบบสุขนิยม ที่ไม่ว่าจะหยิบมาอ่านกี่ครั้งก็สามารถเยียวยาจิตใจไปกับความรักที่สุขสมหวังเสมอ พลอยก็ขอฝากนามปากกาเล็ก ๆ นี้ “Poison Ambrosia” ไว้ในมุมเล็ก ๆ ของอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ

        ให้ฝากถึงนักเขียนน้องใหม่ พลอยอาจจะแนะนำเทคนิคอะไรไม่ได้มาก เพราะคิดว่าตัวเองยังต้องพัฒนาอีกเยอะเลยค่ะ แต่มีหัวข้อหนึ่งที่มักจะเห็นน้อง ๆ ที่อยากเป็นนักเขียนมักจะเข้ามาตั้งคำถามในกลุ่มเช่นว่า ควรเริ่มเขียนอย่างไร? อธิบายไม่เป็นต้องทำอย่างไร? มีฉากนั้นฉากนี้ได้หรือไม่?…ซึ่งสิ่งที่อยากจะฝาก คือพลอยเชื่อว่านักเขียนส่วนใหญ่ล้วนมาจากการเป็นนักอ่าน เพราะฉะนั้นเวลาที่คิดไม่ออกว่าควรเขียนอย่างไร พัฒนาปรับปรุงฝีมืออย่างไร ให้ใช้การอ่านเป็นการสร้างบทเรียนค่ะ อ่านงานของคนอื่นไม่ใช่เพื่อลอกเลียนนะคะ แต่การที่เราอ่านมาก เราจะรู้วิธีการถ่ายทอดมันออกมาได้ดียิ่งขึ้นค่ะ ทั้งคลังคำ ทั้งจังหวะการดำเนินเรื่อง ทั้งการขมวดปมเฉลยปม พลอยคิดว่านี่คือสิ่งสำคัญมากที่สุดอย่างหนึ่งเลยค่ะ”